Lata moje lata moje młode

Ach przepadły jak kamienie w wodę

Tak mi tęskno tak mi żal

Gdy obracam oczy w dal

W życia mego ranek i pogodę



Jakie mi was odebrały czary

Świat zielony był a dziś jest szary

Uśmiechami witał mnie

Aż nie mogę pojąć że 

Taki był szczęśliwy nie do wiary



Tak niedawno było to tak blisko

Matki twarz schylona nad kołyską

W mroku śpiewa mi do snu

Widzę ją nad sobą tu

Co się stało gdzie to poszło wszystko



Połóż mi na czole swoje ręce

Wróć mi moją młodość w tej piosence

Ach jak szybko minął czas

Ja już nie odszukam was

Lata młode lata me dziecięce





  



Gdy serca roztrzęsiony werbel

Dyktował tempo do odwrotów

U drzwi spotykał świętą Helgę

Co była święta, tak jak spokój.

I tak naiwna, jak to ciele 

Pokorne w laskach i niełaskach

Lecz nie potrzeba było wiele

By znów pozwolił się ugłaskać.



Wybacz kochana - mówił on 

To serce ciągnie mnie do kraju

Gdzie się dziewczynie mówi: won!

Wprost bezprzykładnie ją kochając.



I cały jednym był wspomnieniem

Ogarkiem świecy, która jaśniej

Płonie, ostatnie łowiąc cienie

By je spamiętać, zanim zgaśnie.

I przyszłość słona, jak obelga

Otwarła obcej mowy brewiarz

I nie zagrzała tronu Helga

Wśród jego duszy bezkrólewia.



Wybacz kochana - mówił on 

To serce ciągnie mnie do kraju

Gdzie się dziewczynie mówi: won!

Wprost bezprzykładnie ją kochając.



A potem los miedziaki zgarnął 

Te marność ponad marnościami

I cicho pękło ludzkie ziarno

W kosmosu żarnach nieprzebranych

A Heldze został w obcej mowie

Na noce, co się bardzo dłużą

Ten list z którego się nie dowie

Czy cierniem była mu, czy różą?



Wybacz kochana - pisał on 

Jak widzisz, byłem z tego kraju

Gdzie się dziewczynie mówi: won!

Wprost bezprzykładnie ją kochając